— 100 —
buisse facies apud Graecos Romanosque, atque vidimus, Anubidem ipsum Mercurium valere (Plut.
Is. p. 355.)
Apis plerumque ) et S, raro O significat (Vid. Suidas in articulo Anic). Apis, inquit, Lunae ¬
dedicalus et sacer, sicut Mneuis Soli. Item Ammianus (L. XXII. p. 249.), Aelianus (XI. 11.),
Eusebius (P. E. III. 13.), Lutatius (Stat. Theb. III. 478.) aliique. Teste Plutarcho (Symp. VIII.
Q. 1. p. 718. De Is. p. 368.), Apis nascitur contactu Lunae et figuras ) similes fert. Tradunt
Herodotus (L. II.), Plinius (VIII. 46.), Solinus (Polyh. c. 32.), Ammianus (XXII. p. 245.), Plutarchus -
(Is. 368.), Strabo (XVII. 555.) aliique, in Apidis latere fuisse ) maculam et scarabaeum,
qui » est symbolum, sub lingua. In festis taurus Apis ducebatur a sacerdote Isidis vel ),
nimirum Nouilunio, vt Solinus (c. 32.) et Grammaticus (Fabricii Bibl. L. I. 391.) auctores sunt.
Apis viuere dicitur 25 annos, quippe quo spatio ) iterum eodem die anni Aegyptiaci cum O congreditur, ¬
teste Plutarcho (Is. p. 374.). Apidis, vel Epaphi mensis, vt vidimus (I. §. 32. pag. 40.),
erat EIEIO, vndecimus mensis, signo S respondens. Denique Apidis prouincia fuit Memphis,
quae eidem signo %, seu » domicilio, conuenit. Quum O duodecim signorum formas subire
dicatur; clarum est, Apidem etiam Solem, quippe in S versantem, significare. Inde explicantur
verba Solini (c. 32.): omnem abscessus Nili originem de Sole concipi, primosque fieri excessus
tumores, cum per cancrum Sol vehatur. Hinc Porphyrius apud Eusebium (P. E. III. 13.) tradit,
Apim et Solis et Lunae insignia prae se ferre. Hinc Diodorus (p. 19. 362. 368.), Strabo (XVII.
555.), Macrobius (I. 21.) testantur, Apidem Osiridis et Solis esse imaginem viuam. Ceterum Apis,
praeter ) et scarabaei maculas, insignis erat colore nigro, aquilae figura in tergo, triangulo in
fronte aliisque, vt Herodotus (III. 28.), Aelianus (XI. 10.) aliique tradunt.
Aphophis, Apophis, Apopis, Apoig significant t. Tradit Plutarchus (Is. 365.), fratrem Osiridis -
(24) Apophin, quem infra Typhonem (5) appellat, louem (C) impugnasse. Quae fabula non
differt ab illa de Osiride et Typhone, siue de C in Z et w ingrediente. Addit Plutarchus:
Apopis est sicca et ignea natura; ea vero non est Sol, sed quandam habet cum Sole cognationem. -
Quae verba sane magis $ naturae, quam h conueniunt. Nam praecipue est ignea
et sicca natura. Sed quum Apophis, apod, duoq gigas dicatur, pariter atque Typhon, quumque ¬
ex fratribus Osiridis solus h aduersarius Iouis seu C fuerit; clarum est, Apophin 5 planetae ¬
eiusque domiciliis respondere. Nam Apapus, siue Apopus, vt ipse Eratosthenes vertit (Syncell. ¬
p. 83.), ucyiorov siue gigantem significat; atque dudum perspecta est fabula de gigante, siue
gigantibus ab Hercule superatis.
Arsaphes, M4ooaone, significat C, praecipue vernum. Plutarchus (Is. 365.) tradit, esse Osiridis ¬
cognomen Aooaong, quod vocabulum interpretatur àvdgtov. Ibidem Plutarchus (p. 371.) docet, -
Osiridem etiam erecto veretro fingi ad indicandam vim gignendi et alendi. Haec autem vis
e sententia Aegyptiorum Soli propria erat veris tempore. Iam Stephanus B. narrat (s. Hlavog
xolig), Panopoli, quae regio respondet signo &, domui Q, coli Pana, seu Venerem masculam,
erecto veretro insignem. Quum eadem natura Arsaphes sit; sequitur, hoc nomen Osiridem seu
Horum, i. e. Solem vernum, speciatim C in & significare. Vocabulum Mooaong enim constat 240
siue do, (vt Arsiesis, op cE icic, Horus filius Isidis) atque xoe plantare, generare. Constat
autem, Horum, quippe filium Osiridis (C), dici Solem ex solstitio hiberno prodeuntem. Atque
