PRAEFATIO
endos,  qui  in  communi  patria,  imo  (quod  absit)
in  domo  mea,  nascerentur,  contrariis  modis
affecti.  Nec  enim  verbis  &  apophtegmatum
elegantiis,  sed  ipsare,  serio  scio,  agnosco,
sentio  ita,  imo  ita  vivo,  ut  omnia  illa,  quae  fortuna ¬
  extrinsecus  adjecit,  majoris  non  faciam,  quam
vestem  pictam,  aut  phaleras;  quae  nihil  pretii
facere  possint  homini  aque  ac  equo,  internis  donis
atque  indole  destituto.  Unde  a  juventute  mea
placuit  illa  Barclaji,  non  minus  ingenua,  quam
ingeniosa  loquendi  formula,  qua  bonum,  &
probatae  virtutis  virum  describit,  dignum,  quem
omnium  gentium  vota  optent  civem.  Non  itaque
quis  &  Noster  fuerit,  interesse  puto,  sed  qualis?
Abstraho  iterum,  non  solum  à  famae,  sed  vite
omnino  testimoniis;  si  dispari  respectu  laudari ¬
  meruerit,  qui  alio  vituperari  possit.  Quamvis ¬
  enim  detester  illum  hodiernum  morem,
ubi  ad  scamna  scholastica  pertinere  videtur,
virtutem  laudare:  Imo  jam  illa  quoque,  si  levis
etiam  venali  linguae  sit  merces,  assentationibus
vitia  laudare,  flagitia  dissimulare,  discunt:  Adeoquè ¬
  minime  probandum,  aut  insuper  habendum,
censeam,  quod  laude  caret:  Tamen,  sepositis  illis, ¬
  quae  ad  aliam  censuram  pertinent,  propterea
laude  sua  fraudanda  non  esse  judico,  quae  illam
mereantur.  Imo,  si  his  rebus  animum  adverte16 ¬