312
27. Buch. 5. Tit. §. 1372.
adversus falsum tutorem, wie auch Cujaz
7) bemerkt
hat. Nur dann, meint jedoch Anton Faber39), könne dem
Betrogenen die Restitution gegen den Pupillen gestattet
werden, wenn derselbe von dem falsus tutor nicht entschädiget ¬
werden könnte, weil ihm hier die Klage unnütz
sey, welche der Prätor dem Betrogenem im zweyten Theile
seines Edicts giebt
). Johann Jensius??) hat zwar
insofern eine ganz richtige Ansicht, daß er unter dem,
qui omnia incommoda sustinere debet, auch den falsus
tutor versteht; allein darin scheint er mir zu irren, wenn
er dem Gajus den Fall unterlegt, als habe der Pupill,
falso tutore auctore, selbst geklagt, und dieser es also sey,
welcher gegen den falsus tutor klagen müsse. Denn hier
bedarf er der Edictsklage gar nicht, weil ihm hier die
Restitution gegen den Dritten zusteht 33).
Nach dem Justinian. =
Rechte soll überhaupt gar keine temporalis
praescriptio zum Nachtheil der Minderjährigen mehr
Statt finden, damit es nicht erst einer in integrum restitutio ¬
bedürfe, um die rechtlichen Nachtheile wieder auf29) ¬
Comment. in Libr. XII. Pauli ad Edictum ad L. 2. D.
Quod falso tut. auct. (Opp. postum. a FABROTO editor.
Tom. II. pag. 179.) Auch in den Basilicis Tom. V.
pag. 98. Const. 7. §. 2. heißt es: Aidogi d; xai rag
d g. i.e. Praestat etiam
restitutionis sumtus.
30) Jurispr. Papin. c. 1. pag. 976.
31) L. 5. D. de dolo malo.
52) Ad Roman. iuris Pandect. et Codic. Stricturae (Lugd.
Batav. 1764. 4.) pag. (183.) sq.
33) L.45. D. de minor. L. 1. C. Si advers. usucap. (II. 36.)
S. Unterholzners ausführl. Entwickelung der gesammt.
Verjährungslehre (Leipzig 1828.) 1. B. §. 37. S. 132. f.